Het lijkt wel of met de komst van het mooie weer mijn logzin is verdwenen. Zal wel weer terugkomen maar vooralsnog ben ik even leeg. Is ook wel eens prettig.
Net een telefoontje van Tele2. Leuke aanbieding. Tot 1 januari aanstaande gratis bellen in het weekend. Voorwaarde: tot die tijd klant blijven bij de firma. Meteen beslissen, folder opsturen niet mogelijk. Misschien wordt het tijd eens te gaan shoppen.
Ik doe ook even een duit in het zakje.
In mijn kantoor ging afgelopen week twee keer de airconditioning aan.
Donderdag fietste ik naar huis zonder handschoenen.
Vrijdag liep ik met open jas buiten.
Conclusie: de lente komt er aan.
Vandaag viel de no-claim specificatie 2005 op de mat. Helaas, te ontvangen no-claimbedrag overschreden; gelukkig, goede zorg voor ontvangen. Het hoogste bedrag op de afrekening, E 215,08 was ongetwijfeld voor het concult bij de specialist. E 1,80 voor de handschoenen maar dan. Wat kost er in 's hemelsnaam E 0,05 (tot twee keer toe) of E 0,15! Dat zou ik nou wel eens willen weten.
Manlief solliciteert, ik doe de administratie en zie dat ie echt vertrokken is:
15-02-2006 4798734 1350038 NS-DUIVENDRECHT 10>DUIVE
20060215 180907 577Z027 2BBJ03 995006 6046 -3,50
Het is nacht. Het duurt nog uren voor de dag begint. De dag waar ik op z'n zachtst gezegd niet zo'n zin in heb. Niet speciaal die dag, om het even wat voor dag. Naast me ligt het warme lijf dat daar geen weet van heeft. Voor wie ik doe of ik alleen maar ontevreden ben en daardoor chagerijnig.
Het is ochtend. Het licht gaat aan in een slaapkamer. Hollende voetjes op de gang. Een lijfje kruipt naast me, het zucht. Oudste. Ze moet vandaag een toets maken. Begrijpend lezen. En dat kan ze niet. Zegt ze. Dat kan ze wel. Weet ik. Heel goed. Weet ik ook. Dat zeg ik niet. Ik zeg zoiets als 'zie je er zo tegenop?'. Ze kruipt nog dichter tegen me aan. Nog een zucht. We zwijgen. Dan wil ze dat ik de landen van Europa noem zodat zij de hoofdsteden kan noemen. Ik noem de landen, zij de plaatsen. Even wat zelfvertrouwen kweken. Het lukt. Ze heeft zichzelf geholpen en staat vrolijk op. Nou ik nog.
Heel vaak heb ik deze week gedacht aan die rechter die de zaak van mijn zus onder zich heeft. Vandaag heeft hij gesproken: ontslag afgewezen.
Vandaag is de zitting. Als ik eraan denk komt mijn maag omhoog om meteen weer terug te ploffen. Wordt vervolgd.
Het gebeurt veel minder dan jaren geleden (toen ik jong was, ja) maar het gebeurt nog steeds. Dat er tegen me aan wordt gekletst door eenzame, naarstig naar liefde (in welke vorm dan ook) op zoek zijnde mannen. Vandaag, in de tram. Ik ga naast een man zitten, op de plek aan het gangpad. Die man begint tegen me te kletsen en daarbij zijn linkerbeen tegen mijn rechterbeen te duwen. Op zo´n manier dat ik me afvraag of ik het me verbeeld of niet. Ik praat terug, verzet mijn been en probeer in te schatten wat voor vlees ik in de kuip heb. Dan leg ik mijn linkerhand op de rugleuning van het zitje voor me. Mijn trouwring heeft het gewenste effect. De heer taait af.
10 januari is de zitting bij de kantonrechter. Dan mag de werkgever van mijn zus, bij monde van haar advocaat, haar praatje houden. De kantonrechter kan niet anders dan concluderen dat de arbeidsverhoudingen zijn verstoord. Want het gaat niet om de waarheid.
Kreeg ik gisteren twee berichten van de CIA. Dat ik 30 illegale sites had bezocht en dat mijn IP-adres is geblokkeerd. Meiden, zijn die sites van jullie illegaal!?
Het was druk in de metro. Ik zat na te genieten van de voorstelling die ik had gezien. Had het foldertje nog in mijn hand. De oudere dame schuin tegenover me vroeg of het een mooie voorstelling was. Nadat ze was opgestaan ging er een vrouw zitten die ons groette met ´gezegend´. Ik glimlachte vriendelijk (hoop ik). Eerst begon ze zachtjes te neuriën maar al snel zong ze, zacht maar duidelijk te verstaan en met heldere stem dat de heer haar herder was en dat het haar aan niets ontbrak.
Enige weken geleden was ik voor het eerst in jaren weer eens in de kerk. Niet voor een begrafenis of een trouwerij maar vrijwillig. Om te zien of ik daar nog wat te zoeken of te vinden had. Al na de eerste stap die ik zette voelde ik iets loodzwaars op me vallen. En bij het zingen van ´Geef vrede Heer, geef vrede´ moest ik de tranen laten lopen. Maar bij het horen van de tekst dat het woord van God de enige waarheid was en dat ´we´ hoopten dat hij snel zou regeren over hemel en aarde (interpretatie van mij) voelde ik de irritatie opborrelen. En al die andere goden en godsdiensten dan? In ieder geval weet ik nu dat ik niet meer bij een kerk kan horen, dan maar zonder herder. Maar soms ben ik wel jaloers op mensen die met zoveel overgave kunnen geloven.
Zelf deed ik het ooit één keer: Sint Maarten lopen. In Zuidlaren bij een tante. Met een lampion met een échte kaars. Tegen het einde van de avond vlook dat ding in de fik maar het echte hoogtepunt was toch wel die zak met snoep.
Hier lopen de kinderen ieder jaar Sint Maarten. Op school maken ze een lampion en tegenwoordig hangen wij er zo´n elektrisch lampje in. Vijf hebben wij er en bij controle bleek dat slechts één zo´n kreng nog werkt. Natuurlijk waren ze al uitverkocht bij de supermarkt en bijna had manlief een speurtoch naar een extra exemplaar op touw gezet tot ik een brainwave had: we hangen in de lampion van Jongste een fietslampje op batterijen. Ah, wat ben ik slihim.
Ik had net een colporteur, eigenlijk colportrice, aan de deur. Aardige vrouw. Deed in diepvriesproducten. ´Hebt u een diepvries?´ was dan ook haar eerste vraag. Nou hebben wij klein model koelkast met een vriesvakje. Dat was volgens haar ook een diepvries. Mij best, maar ik had toch geen zin het ding vol te stouwen met haar diepvriesproducten. En natuurlijk wilde ik dat op een aardige, beleefde manier vertellen. Maar ze bleef maar kletsen. Toen moest het maar op de onaardige manier. Bedankt, maar NEE bedankt. Deur dicht.
Ze is mijn zus. Anderhalfjaar jonger dan ik. Donkerder dan ik. Extraverter dan ik. Ze bruist altijd van energie en staat voor iedereen klaar. Haar verjaardagsfeest vult met gemak een hele kroeg.
Vanmiddag belde ze me op. Het duurde maar even of ze barstte in tranen uit. Ze was bij de directeur geroepen die haar beschuldigde van een misdrijf (ik kan het niet anders noemen). Ze werd onmiddellijk op non-actief gezet met de mededeling dat ze hoopte dat ze haar misstap zou bekennen. Maar er valt niets te bekennen.
Het enige dat ze nog kan doen is naar een advocaat gaan en hopen dat het een goeie is.
Alle cliché's over dit soort situaties hebben we besproken. Het is een nachtmerrie, het lijkt wel een film. Het is dinsdagmorgen, je gaat als jezelf naar je werk en je wordt een paar uur later als een minkukel uitgekotst en je ziet maar hoe je je redt. Het overkomt mensen iedere dag en vandaag overkomt het mijn zus.
Onder het motto Wat vandaag valt, valt morgen niet hebben we de afgelopen dagen het weerbericht gevolgd. Met grotere belangstelling dan normaal (normaal is geen belangstelling). Vandaag vertrekken we voor twee weken naar de Zuid Hollandse kust. Met de hele mikmak. En we willen een succes maken van onze eerste kampeervakantie met z´n vieren. Zo.
).
Door een sneeuwstorm naar huis fietsen.
Thuiskomen en merken dat het eten al klaar is.
Na het eten sleetje rijden en een sneeuwballengevecht.
Warm worden met koffie en koek.
Ideaal.
Aan kleding kopen heb ik een hekel en dat is eigenlijk zwak uitgedrukt. Ik heb wel eens overwogen om een aantal pakken aan te schaffen en het daarmee te doen. Paar blouses en t-shirts erbij en klaar, maar mijn dochters vonden dat helemaal geen goed idee. Ze zien me liever in een leuke fladderjurk of vlotte spijkerbroek. Mijn plan verdween in de ijskast.
Mocht iemand vermoeden dat mijn gezin financieel voordeel heeft van deze afkeer dan komt die bedrogen uit. Voorliefdes voor schoenen, tassen en, op z´n tijd, iets van de goudsmid zorgen ook wel voor een lege girorekening.
Ook het idee dat de winkelhaat wortelt in een diep gevoel van afkeer van mezelf doe ik als psychologie van de koude grond van de hand. Hoewel enig gepsychologiseer misschien tóch op z'n plaats is. De dochter van een militair die zich het liefst dagelijks in mannenpak zou hullen.....
Afijn, ik heb dus gewoon verschrikkelijk de pest aan dat gesjouw en aan ongeïnteresseerd winkelpersoneel, laat ik het daar maar op houden. En keer op keer moet ik er achter komen dat wat ik leuk vind nu net geen mode meer is en dus niet te verkrijgen.
Net voordat ik compleet kon verslonzen ontdekte ik het postorderbedrijf. Wat een uitkomst. Op m´n gemak kies ik het een en ander uit, laat het thuisbezorgen en stuur het terug als het niet bevalt.
Totdat ik vorige week een e-mail mocht ontvangen van de firma Klingel. Mijn bestelling werd bevestigd. Welke bestelling? Nou, die bestelling van drie (drie!) twinsets. Het zal toch niet waar zijn. Actie dePrima! Gelukkig kreeg ik nog diezelfde dag een vriendelijk berichtje van de klantenservice:
Geachte klant,
Wij hebben van dit e-mailadres ontvangen als zijnde van onze klant.
Uw e-mailadres hebben wij verwijderd uit ons systeem.
Nieuwsgierig geworden nam ik toch een kijkje op de Klingel site. Ah, de 
